یادداشت‌های سجاد بوداغی

امروز از اینکه مثل همیشه کلاس شلوغ بود و اینکه دانش‌آموزا حوصله‌ی توجه به درس نداشتن اعصابم خورد شد.

حالا خوبه که شب قبلش کلی تمرین کردم. شاید روش تدریسم درست نیست که به نظرم نیست. شایدم که به خاطر شوخی‌ها و خنده‌هام اقتدار ندارم که ندارم.

ولی در هر صورت بعضی وقتا به این فکر میکنم که چرا باید برای افرادی که انگیزه و علاقه‌ی کافی برای یادگیری ندارن وقت و انرژی و اعصاب بذارم.

چرا باید تلاش کنم چیزی رو به کسی بفهمونم. چرا باید به یه شخص دیگه‌ای آموزش بدم؟

مگه غیر این هست که کسی بخواد یاد بگیره، خودش باید بره دنبالش و یاد بگیره؟

تا اینجا به دو تا جمله رسیدم:

– و عسی ان تکرهوا شیئا و هو خیر لکم و عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم

– آدم کمالگرا معلم نمیمونه و معلم هم کمال‌گرا نمی‌مونه

امروز یه سر رفتم داروخانه گالش‌محله،

بعضی وقتا با خودم میگم اشتباه کردم و اگه میتونستم تحمل کنم اون فضا رو برای یه مدت یا حداقل بعدش، و برنامه‌نویسی رو در کنارش جلو میبردم شاید وضعیتم بهتر بود

هر چند اون هم یه سری داستان‌هایی سر برخورد ارباب رجوع و خوندن نسخه داشت.

کلا نباید در بری

شاید من دقیقا تو موقعیت اون موقع داروخانه هستم.

هر چی که هست باید دو تا کار کنم:

– روی Save24 کار کنم

– خرداد ماه تصمیم میگیرم

شاید اگه تصمیم به رفتن شد از آقای اکراثانی مشورت گرفتم.

راستی هوس کردم یه سر برم تهران بگردم. شاید دی ماه رفتم.

اگه بخوام زندگی واسم جذاب بشه باید کارهایی رو انجام بدم که براشون شوق و ذوق دارم. یعنی یه کارهایی که باهاشون حال میکنم و واسم مهم نیست که چقدر مهم هستن، چه کاربردی دارن، چه میزان مفیدن، آیا در آینده به در میخوردن، آیا دیگران تعریف میکنن، آیا به پول میرسه، نه انجامش میدم چون خودم لذت میبرم ازش. مثلاً توی save24 اینکه برای هر فایل آیکن مرتبط نشون بده برای من جالبه، ممکنه واسه بقیه اهمیتی نداشته باشه ولی واسه خودم جذابه.

نکته‌ی بعدی در مورد خوشی‌های زودگذر هست. به نظرم نپرداختن به لذت‌های سریع و طبق چیزی که تو مطلب قبلی گفتم کند کردن لذت حالم رو بهتر میکنه. بنابراین بعضی وقتا شاید پرهیز از غذا ممکنه بهت دوپامین نده ولی شاید سروتونین بده.

یه مطلب دیگه اینکه به نظرم خیلی هیکل و تناسب اندام مهمه. هیکل و بدن آدمها روی قضاوت ما ازشون تأثیر میذاره.

امروز که مثل همیشه سعی کردم با خودم مرور کنم که میخوام با زندگی چی کار کنم؛ به این نتیجه رسیدم که باید زندگی‌م رو کُند کنم.

مثلاً از لذت‌های خیلی سریع دوری کنم.

یا مثلاً تلاش کنم که یه فیلم سینمایی رو ببینم بدون اینکه نگران باشم وقتم داره میره. (میتونم اینطوری فرض کنم که به جایی اینکه مثلا دو ساعت توی اینستا باشی، دو ساعت فیلم ببین)

یا مثلاً آشپزی کنم.

توصیه‌م اینه که یه سری کارها رو فقط برای لذت خودت انجام بدی و اصلاً به شوآف و نمایش به دیگران فکر نکن.

و سعی کن کند انجام بدی. حتی کند غذا بخوری. باور کن خبری نیست.

تا اونجایی هم که میتونی از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیر؛ این ابزارها از انرژی و میزان توانایی تو در فکر کردن استفاده میکنه و ذهنت رو خسته میکنه.

مثلاً فرض کن تولد یکی هست؛ تو اول باید تحلیل کنی که باید تولد رو بهش تبریک بگی یا نه؛ بعدش حالا باید چطور تبریک بگی؛ چی بنویسی؛ بعدش اون چه جوابی میده و…

یعنی انرژی ذهنی و روانی تو صرف کاری شده که اصلاً نیاز نبود!

جمعه یعنی دیروز یه خرید قسطی از دیجی‌کالا انجام دادم. برای اولین بار. و به جای گیتار یاماها C40 گیتار پارسی M2 سفارش دادم که هم گیتار داشته باشم و هم اینکه زیاد دستم خالی نشه هر ماه.

فکر کردن درباره‌ی اینکه دیگران در موردم چی فکر میکنن خیلی وقتا اذیتم میکنه.

امروز با Copilot روی وب‌اپ رایانه‌آموز کار کردم که البته credit کوپایلت تموم شد. بد نشد ولی خیلی حوصله میخواد تمام منابع رو بارگذاری کنم. شاید ادامه‌ش دادم.